| اندرین عید سعید ای ساقی سیمین عذار
|
زینهار از کف مده جام شراب خوشگوار
|
| مست کن ما را ز عشق حیدر دلدل سوار
|
در فلک خیل ملک گویند هر دم آشکار
|
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| ساقیا جامی بده سرشار در عید غدیر |
گشت عالم مهبط الانوار در عید غدیر
|
| شد معین حجت احرار در عید غدیر |
هر زمان بر خوان تو این اشعار در
عیدغدیر |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| چون اجل خواهد بساط جسم را ویران کند |
مرغ زرین بال روح از کالبد طیران کند
|
| آن دو سائل مسئلت از مذهب و ایمان کند
|
این عبارت بر تو نیران را به از رضوان
کند |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| مرغ روحت چون کند آهنگ پرواز از قفس
|
با دو صد وحشت به دام عنکبوت افتد مگس
|
| هیکلت را چون نماید قابض الارواح مس |
این سخن بر گوی با اخلاص در آخر نفس
|
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| آدم خاکی چو بیرون شد ز گلگشت جنان |
در سرندیب بلا گردید با غم هم عنان
|
| گفت: یا رب من ندارم هیچ تاب امتحان |
آخر آمد این سخن از غیب او را بر زبان
|
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| چون که ابراهیم را شد آتش سوزان مقام |
سوی حق نالید و گفت: ای جاعل نور و
ظلام |
| طاقت آتش ندارد قالب لحم و عظام |
این سخن را گفت، آتش شد بر او برد و
سلام |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| در شب معراج پیغمبر به عرش کبریا
|
شکل شیری دید و انگشتر بدادش از وفا
|
| گفت: یا رب کیست این شیر و چه باشد
ماجرا |
از زبان بی زبان آمد به گوشش این صدا
|
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| غزوه خیبر به پیغمبر نشد ممکن ظفر |
شد به اردوی مسلمانان یهودی حملهور
|
| غرق غم شد مصطفی، نالید پیش دادگر
|
جبرئیلش عاقبت بر این سخن شد راهبر
|
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| طینت خاصان حق از طینت حیدر سرشت |
مصطفی نام علی را بر ضمیر دل نوشت
|
| «اشرف الدین» غیر تخم مِهر او در دل
نکشت |
این سخن را کرد حق سر لوحه باغ بهشت
|
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
|
|
| |
اشرف الدین گیلانی
|
